این شعر محلی گزیری در مراسم شب شعر 30/3/1386در بندرکنگ و ۱/۴/۱۳۸۶در مسجد جامع گزیر در افتتاح مدارس تابستانی خوانده شده.

«پاسخ به شعر گود پیش»

«دلگیرحافظ میشود»

ای گود پیش خوش سخن،ای شاعر دور از وطن
شعرُتْ اگر نیکو بُگُمْ،وزنش کمن یک من دِ من
یک تُخْ زیادن کِنْدِرُتْ،یک تُخ کَمِنْ،ناجور هِنْ
کِنْدِرْ مِکِتْ اَهْ دوش تو،تا راست وابی جان من
بارُتْ دِ تُخْ میزون بُکُو،حالا توُتْ هِنْ یا علف
یا یک طرف سَنْگی هِنِهْ،یک تُخْ بزی مَشْکِ لَبَنْ
میزون که بی راحت بچَخْ،گر باز پادِلْپا بُدِیْ
یک سیلی یِ محکم بیا،بر گوش این سامی بزن
کاری به وزنش ما مو نِیْ ! حرفی خردمندانه نیست
یا پنجه بر طبلی مَزیْ،یا با نَوا،جانانه زن
طبلی که آهنگ اُشْ نَبدْ،سُرْ درد ماردْ، مُضْحِکِنْ
طبّال هم ضایع مِبدْ،هُوْ میکنندش مرد و زن
ارکان هر بیتی چنین،باید نمایی جفت و جور
مُسْتفْعَلُنْ،مستفعلن،مستفعلن،مستفعلَنْ
یک جور دیگر هم مِبدْ اَهْ وزن شعر آگاه شُد
تَنْ تَنْ تِتَنْ،تَنْ تَنْ تِتَنْ،تَنْ تَنْ تِتَنْ،تَنْ تَنْ تِتَنْ
این تنْ تِتَنْ،شوخی نَهنْ،رُکن و هجای شعر هِنْ
هرکس بداند می شود،گفتار او شکّر شِکن
شعری که آهنگ اُشْ نَبدْ زشتِنْ،قبیحِنْ،ضایـعِنْ
جُوْ نِنْ که بر شاخ گلی،بلبل بُخُو نِدْ چون زغن؟
گیرائی و سحر بیان از وزن می گیرد زبان
وای ار نداند شاعری،این رسم و قانون کهن
شعر و ادب ای نازنین،محصول بیکاری مخوان
دلگیر حافظ می شود،اینگونه گر گویی سخن
محمد سامی. 10/3/1386

معانی کلمات گزیری:

پادلبا= پیچیدن پا در هم و افتادن

بزی با کسره ی «ب» و «ز» و سکون «ی» = بزن که کنایه از آویزان کردن است

توُتْ = انتهای چوب نخل که کلفتر است و از شاخه جدا شده باشد

تُخْ = لنگه

کِنْدِرْ یا کَنْدَرْ= چوبی که روستائیان روی دوش میگذارند و دوطرفش باری آویزان میکنند

وابی = باشی

ما مونی = ما نداریم

اُتْدِیْ = اگر دیدی

اُتْ بُگم = بگویمت

کَمِنْ = کم است

مِکِتْ اَهْ دوش تو= می افتد از روی دوشت

اَهْ= از

اُشْ نَبد= نداشته باشد

مِبد = می شود

اَگَشْ فهمی = اگر فهمید

نهن = نیست

دِ = دو