این شعر محلی گزیری در مراسم شب شعر 30/3/1386در بندر کنگ و ۱/۴/۱۳۸۶ در مسجد جامع گزیر در افتتاح مدارس تابستانی خوانده شد.

« قــدیمـا یادش به خیر»

آن زمان دل خَشُدِنْ ، چونکه غمی اُشْـنَـهُـدِنْ
زندگی ساده هُـدِنْ ، پیچ و خمی اُشْـنَـهُـدِنْ
زُوْ  وُ  شِیْ جنگ شُوْ نِـیْـکا سر وضع خُـنُـهْ شُوْ
خُـنُهْ چون بهر کسی ، مَنْ مَـنَمِیْ اُشْـنَـهُـدِنْ
خسرو کشور عشقُشْ مُوْ هُدُمْ او ملکه
کشورُمْ خیل و حَشَمْ،جــز صنـمی اُشْـنَـهُـدِنْ
جای غُرْغُرْ ز لَبُشْ برگ گل خَـنْدُهْ مِریْتْ
شادی و خنده ی ما قطع ، دمی اُشْـنَـهُـدِنْ
روز ما شاد مِـچَـرْخِیْ هَـمُهْ هُوْ عشق ، نه پـول
جیب ما هــر دو نـفر ، چون دِرَمِـیْ اُشْـنَـهُـدِنْ
با چه حالی مُو مُخا، کاکِلُ و مَهْیاوُهْ و دوغ
چشم ما سیر هُـدِنْ ، دادِ کمی اُشْـنَـهُـدِنْ
ما گپو نون نـزک اُشْـمِـپَـزِیْ با فِلَزیْ
ماده ی خارجی اصلاً گرمی اُشْـنَـهُـدِنْ
چِکِدَکْ طعم اُشُدِنْ ، بخت سِیا ، کُوْ لِـیِ هُشْک
بینوا گرچه کلاس و مَـنَمِیْ اُشْـنَـهُـدِنْ
قُـوْتِ ما جمله هُدِنْ ، نُونُ و دو و سور و رطب
چون به مطبخ ،کُرُدُوْ دود و دمی اُشْـنَـهُـدِنْ
کشک و رَ نْـگِـینه و هُشْکُو هُدِنْ اما نه زیاد
اُشْ هُـدِنْ گر متمول ، حَـشَمِیْ اُشْـنَـهُـدِنْ
رادیوئی هُدِنُ و ، تیوی بی رنگ ، که هی
اُشْــمُـنا هایده و جام جمی اُشْـنَـهُـدِنْ
یاوِ زرْ یاوی چون یخ به چه کیفی مُوْ مُـخا
فصل گرما که چنین سوز و دَمِیْ اُشْـنَـهُـدِنْ
جای غالی و موکت، تَکْ  کَـتُـسُنْ، رنگ به رنگ
کار دست خود بانو ، که غمی اُشْـنَـهُـدِنْ
خُـنُـهْ خالی هُدِن اَهْ هرچه بگِیْ ، دل خَشُدِنْ !
این صفا خانه ی هر محتشمی اُشْـنَـهُـدِنْ
پشمکی هم مُوْ مُسا ، گاه ز مـرحوم رَضُوْ
پشمکُشْ ساده هُدِنْ ، مِشْ بـدَمِـیْ اُشْـنَـهُـدِنْ
جای پشمک مُوْ مُدا کاه و جوی هم به خَرُشْ
چون زبان بسته مجال قدمی اُشْـنَـهُـدِنْ
خِلْـخِلَـنْـگُوْ که مِـبِـیْ مُوْهْ ، به شوق رطبی
هی مِگَـشْـتِـیْمْ زِرُشْ دَهْ پِـلَمِیْ اُشْـنَـهُـدِنْ
میوه گاهی مُوْ مُـخا خربزه ای یا رطبی
چونکه کیوی نه عرب ، نه عجمی اُشْـنَـهُـدِنْ
اَهْ سُواحِلْ مِرَسِیْ گَـهْـگَـهِ لُمْـبُـوْرِ شِرِیْ
مُـنْـدَهْ  اَهْ  بس نَـخِهْ  رَهْ ، هاوْ و نَمِیْ اُشْـنَـهُـدِنْ
چون به اوزال ، جهازون ز سواحل شُوْ نَـهُـنْدْ
صحبت پس اَرَسَمْ  نا رَسَمِیْ اُشْـنَـهُـدِنْ
ناخدا چونکه  هُدِنْ چُوْکْ یَلِ بندر کنک
لنج اه غُرّشِ طوفان که غمی اُشْـنَـهُـدِنْ
آن زمانهادگه طی بی،چه به سختی چه خَشِیْ
گر که تَـهْرِیْ اُشُدِنْ زهر و سَمِیْ اُشْـنَـهُـدِنْ
حال با کبکبه سوغات تمدن مُـخُـوْرِیْمْ
کاشکی چربی و قند و اَ لَـمِیْ  اُشْـنَـهُـدِنْ
کاشکی اِیْـکِـدَهْ بیماری خارج ز علاج
مثل اعصاب و فشار و ورَمِیْ  اُشْـنَـهُـدِنْ
کاشکی نه خُوشُدِنْ ، نه اُشُدِنْ ، تحفه ی ایدز
غیر نکبت اگه خود پا قدمی اُشْـنَـهُـدِنْ
قتل وکشتو فقط اُشْهُورْدُ تمدن به وفور
آن چه که شرق بُـگُـم یک قلمی اُشْـنَـهُـدِنْ
بهر ما هرچه بـگِیْ  اُشْدَدُهْ ، غیراه دلِ خَشْ
این تمدن که بغیرَاهْ ستمی اُشْـنَـهُـدِنْ
یه که اَمْرُوْ به مشقّت دو قدم راه مِشِتْ
عین آهو مِـچَـخِیْ چون شکمی اُشْـنَـهُـدِنْ
سِیْـکَـلِیْ  اُشْـهُـدِن و یَکْ تن سالم، دل شاد
 چه دِگَشْ مِتْ ز خدا؟ وَخْتِ غمی اُشْـنَـهُـدِنْ
لای چرخش اگه هم پای بُـراسُوْشْ مِـرَفْتْ
اِیْکِدَکْ درد و عذاب و وِرَمِیْ  اُشْـنَـهُـدِنْ
شکوه سامی ز تمدن اگه اُشْکا ، تو مرنج
آخه این سگ ننه ، لطف و کرمی اُشْـنَـهُـدِنْ
با تشکر محمد سامی 26/3/1386

مرحوم رضو = پیر مرد زحمت کشی از محله رودباری که با الاغش حلوا و پشمک در روستای گزیر می فروخت و بجز جوانها کمتر کسی است که او را نشناسد. روانش شاد.

اُشْـنَـهُـدِنْ = نداشت

درم = یک دهم دینار و درهم معرب آن است

کُرُدُوْ = اجاق سه پایه ای که برای پختن غذا با هیزم درست میکنند

تَکْ = نوعی فرش که روستائیان در قدیم با برگ نخل می بافتند

مِـچَـخِیْ = می رقصید می پرید

نُوْ = نان

خِلْـخِلَـنْـگُوْ = دانه های ریز و نارس خارک که بعداً تبدیل به خورما میشود

دُوْ = دوغ

مُـنْـدَهْ  اَهْ  بس نَـخِهْ  رَهْ = از بس در راه مانده بود به زبان کنگی

چُوْکْ = پسر

بُـراسُوْ = برادر کوچکتر

موه = نخل

اَهْ = از

خُـنُهْ = خانه

هُـدِنْ = بود

مُوْ هُدِنْ = داشتیم

مُو مُکا =  میکردیم

نونِ نَـزُکْ = نان نازک

فلزی = نوعی نون کمی کلفتر از نان نازک

کاکل = نوعی نان کم قطر و کلفت که در خمیرش مقدراری خورما میکردند و می پختند

مِـچَرْخی = میچرخید

خَشُدِنْ = خوش بود

یاو زرْ یاوی = در قدیم برای اینکه آب خنک بشود مدتی ظرف آب را در ته برکه قرار میدادند و بعد آن ظرف را میکشیدند و آن آب که نسبتاً خنکتر بود می خوردند