ای لنگه که بر هند زدی طعنه و پهلو
ای سوده مهان بر در بندرگه تو رو
ای آنکه زدندی به درت پشتک و وارو
آن توده که من خوانمشان ملت پر رو
از خاک تو بردند بسی سود ز هرسو
امروز چو بیت الحزنی از چه هلا، گو
آن گرمی و آن رونق بازار تو کو کو
ای لنگه دبی پیش تو در حد دهی بود
بحرین نمی خواند کسش بندر موجود
مر هند و عدن را تو بدی کعبه ي مقصود
لنگرگهت از کثرت کشتی به فغان بود
اسواق تو پر بود ز اجناس پر از سود
سرتا سر بازار تو بُد پر ز هیاهو
ای لنگه بگو هیئت تجار تو کو کو
ای لنگه کسی در تو یکی خوار نمی دید
اندر تو کسی مردم بیکار نمی دید
اندر تو کسی شخص بدهکار نمی دید
کس مردم مفلوک و گرفتار نمی دید
کس مردم از جان شده بیزار نمی دید
اهلت همه بشاش بُدند و همه خوشرو
وان کارگران، مردم با کار تو کو کو
زان روزکه شد طرز تجارت به تو تأسیس
بسیار ببردند قماش از تو به پاریس
در غرب بُدی شهرت تو باعث تهویس
کردند ز دریا و لیالی تو تقدیس
خاک تو اجانب بنمودند به تخمیس
امروز که بیگانه نداری به تکاپو
مخروبگیت از چه و معمار تو کو کو
تجار تو هجرت بنمودند به عمان
رفتند به بحرین و دبی با دل بریان
رفتند همه کارگرانت به عبادان
در شهر تو کس نیست ز اصناف و ز اعیان
جز عده ي معدود غم آلوده ي نالان
کان هم به تکاپوی کویت اند ازاین سو
ای لنگه ي بی لنگه هوا دار تو کو کو
من فاخته ام ورد زبانم همه کوکوست
فریاد برون، آه نهانم همه کوکوست
پیوسته اسفناک و، بیانم همه کوکوست
من مرغم و فریاد و فغانم همه کوکوست
ازحسرت آن عهد و زمانم همه کوکوست
هرگز نسزد تا که به ویرانه کنم خو
گویم عمران تو و غمخوار تو کوکو
کوکوی من ار باد برد نزد شهنشاه
از لنگه و بد بختی اهلش شود آگاه
این کوه که بردوش اهالیست، شود کاه
آباد کند لنگه ای و لنگه به دلخواه
زان پس نه بر آید ز دل لنگه عیان آه
من نیز ننالم نزنم حق حق و هوهو
دیگر نتوان گفت طرفدار تو کوکو
نارم به زبان رونق بازار تو کوکو
زاری نکنم هیئت تجار تو کوکو
نالان نشوم مردم با کار تو کوکو
حسرت نخورم مالک و معمار تو کوکو
آوا نکنم یار و مدد کار تو کوکو
زان پس نزنم نعره که غمخوار تو کوکو