این شعر محلی که به لهجه گزیری است، در نشریۀ شمارة 3«جوان روستا» صفحة 14 در اردیبهشت ماه 1383 چاپ شده است.

مردم به تو هو رأی ‌خو مسئول شوکرْدُ
کاری ‌چه بَجا، حرکتِ ‌معقول شوکرْدُ
شورا که مِدِتْ هَفْتُخِ ششبار گزارش
اَه ئیکدََه اقدام که معمول شوکرْدُ
هم کنتُورِ یوْ داخِلِ هرخونه شوکا نصب
هم‌کوچَه‌ کرا هُوْ کس‌و مَنْتول شوکرْدُ
خدمت مُدُنی هر قَدَمِی ‌اُش ‌هِِه هَزِینُه
مصرف‌ تو مِفَهْمِی چِکدَک پول شوکرْدُ
سُر جَدَّه گُلُپ ئیکدَه سُرْ دار نَهِِنْدُ ؟
وایر تلفن اُتْ‌ نَدِدُ مُو‌‌ل شوکرْدُ
اَهْ طرح محرم شوگُتُ یاوِ شِرِی مِتْ
کاری نه‌، ولی صحبت مقبول شوکرْدُ
پُر یاوِ شِری بُرْکُه خُها هم که دُکارن
ئِیکارِ نه اَمْرو که علی طول شوکرْدُ
تا دُزد بِلِی بُنْ کسِ شو پِی خو نَنِسْتِتْ
دُزْها هَمُهْ زندان، هَمُهْ اَه‌کول شوکرْدُ
سُردُو هَمُهْ اَه شهرشُو بُو دور و چه‌ظلمی
درحَقِ هَتار و تُره و تول شوکرْدُ
خدمت نه فقط‌کار و عمل‌کردُ به مردم
در باب ‌سخن هم ‌قوقولی قول شوکرْدُ
در عرض خیابون که بَنا مانع چون‌کوه
هر یک وجَبِی‌تا که نَشِنْ فول شوکرْدُ
ئِیدَرْمُنِ اما نه دَوا، دَردِ عَظیمٍ
هُو درد، دوا، پیکرِ معلول شوکرْدُ
آدم نه به زنجیر که هُو موعظه تعلیم
در طول زمان مردم مسئول شوکرْدُ
ئِیکارِ فقط بهرتو رانندۀ بَدْ رُو
تاچون‌چه؟ نَگازی، مِگِن ‌اَهْقول شوکرْدُ
خوبِنْ‌ که به خاطِرْ دو سِه تا آدم بَطّال
یک شهر گِرِفْتارُ و گِنِی مُول شوکرْدُ
چندین نفر ئِیمانِعِ اُشْکشْتُ‌‌، که بعضی
چون ‌مُردُه مِگِنْ ‌تا خُونُشو کول شوکرْدُ
آن‌هیأتِ پیشین اگه‌کاری شُو نَکا، باز
مردم شُونَگتْ ‌جَدَّۀ ‌ما چُول شوکرْدُ
غیبت بخدا پشت سَرِ مُردُه گناهِنْ
هُوْ ما چِهْ بَدِی هیأت معزول شوکرْدُ
چون مدح نَهِنْ درخورِ اصحاب ادب هیچ
هُوْ قَدْحِ ‌غریبی به تُو مشغول شوکرْدُ
هُوْ شعرگزیری نَه بَه ئِی سامِی شَرمُوکه
در داخلِ ‌کنْچِیل چُو بُهلول شوکرْدُ
                                            محمد سامی گزیری